vrijdag 18 juni 2010 00:00
NUNSPEET - “Hoe vertel ik over een leven van honderd jaar in tijd van een uurtje?", moet Aart van Egteren hebben gedacht. Hij had nog uren kunnen doorvertellen, aan gespreksstof geen gebrek en tot in detail weet hij alles nog precies! Een bijzondere man is 15 juni 100 jaar geworden en op 16 juni daarmee gefeliciteerd door burgemeester Van Hemmen, die hem bij zijn oudste dochter thuis kwam opzoeken.

door Sandra van der Meulen

Van Egteren, geboren en getogen Nunspeter, zit op zijn praatstoel en vertelt honderduit over de afgelopen eeuw waar hij deel van uitmaakte. Lange tijd heeft hij een schildersbedrijf gehad, in het pand van Van Nieuwkerk aan de Bergakkerweg. Hij woonde ook jarenlang in deze straat en kent nog altijd heel veel mensen. Van bijna alle verpleegsters uit het bejaardenhuis kent hij ouders en grootouders bij name. Daarnaast heeft hij veel vrijwilligerswerk gedaan, variërend van chauffeur bij de rijdende artillerie tot adjunct directeur in het bestuur van het bejaardenhuis waar hij woont. Bij een aantal van deze instanties is hij nog steeds erelid. Daarnaast heeft hij altijd de tijd gevonden om reisjes te maken; tot voor 22 jaar geleden samen met zijn vrouw, na haar overlijden ook vaak alleen. Texel, Oostenrijk, maar ook Spanje waren zijn favoriete bestemmingen. Met het grootste gemak wordt de kennis van de Spaanse taal gedemonstreerd. De opgewekte honderdjarige beschikt daarnaast nog over de nodige dosis humor. “Eens kwam mijn kleinzoon thuis met het verhaal dat hij op school had gehoord dat er straten naar schilders genoemd werden en dat hij nu zeker wist dat opa Aart ook een eigen straat zou krijgen. Blijkbaar had men niet van kunstschilders gesproken. Mijn dochter heeft vervolgens gezorgd dat er een heus straatnaambordje met daarop “Opa Aart 99 jaar" kwam. Het staat te pronken in de woonkamer en elk jaar wordt mijn leeftijd aangepast met plakcijfers." Waar hij nu ook nog hartelijk om kan lachen is het feit dat hij als schilder met een aantekening voor woningstoffeerder beschikte over een licentie waarop stond dat hij desinfecteerder was en met giftige stoffen als formaldehyde werkte om woningen te ontsmetten. Met dit bewijs op zak kwam hij in de oorlog altijd goed weg. Zodra de Duitsers hem vroegen iets af te geven liet hij zijn bewijsje zien en deinsde men achteruit. Zijn fiets mocht hij houden, die hadden ze liever niet van iemand die met dergelijke stoffen werkte. Gevraagd naar wat hij graag nog wil vermeld zien in dit interview is het antwoord dat hij graag van de gelegenheid gebruik maakt om de hele Nunspeetse bevolking te bedanken voor het bieden van de gelegenheid zijn zaak succesvol te kunnen runnen. Hoevelen zullen er echter nog in leven zijn die hem daadwerkelijk van klandizie hebben voorzien…..?
De heer Van Egteren is een tevreden mens. Uitermate te spreken over de verzorging in De Bunterhoek, dolblij dat hij nog dagelijks in zijn scootmobiel naar buiten kan, dankbaar voor het feit dat hij het leven heeft kunnen leiden dat hij heeft geleid en hij besluit met de wijze woorden: "ik ben niet rijk en ik ben niet arm, maar genoeg is meer dan veel voor mij!!"